Aan aandacht was er nooit gebrek

Ik ben mevrouw Weeda.
Mevrouw Weeda – De Moor.
Mijn tweede naam, die van mijn man, houd ik er graag bij.
Hij is heel goed voor mij geweest.

Ik ben in het Coolsingelziekenhuis geboren.
Ik heb het bombardement van Rotterdam meegemaakt.
Het ziekenhuis bestaat niet meer.
Mijn oudste broer moest in de oorlog naar Duitsland,
en erna naar Indië.

Ik heb altijd in Rotterdam gewoond.
Mijn moeder heeft goed voor ons gezorgd.
Zij bleef achter met vier kinderen,
mijn vader overleed voor mijn geboorte.

We hadden het niet breed thuis,
we konden niet alles doen wat anderen deden.
Een vriendin van mij ging geregeld naar Schiedam,
ik kon dat niet.
Maar ik kreeg wel af en toe een ijsje.
Of gebak, dan ging moeder tegen sluitingstijd naar de Hema,
dan was het gebak daar afgeprijsd.

We hadden niet veel,
maar het belangrijkste was:
aan aandacht was er nooit gebrek.
Met Sinterklaas maakten mijn broers een poppenhuis voor mij,
uit luciferdoosjes.
Ze zijn er niet meer.
Mijn man ook niet.

Ik ga er regelmatig op uit.
Als je alleen bent, word je vergeetachtig.
Ik kleed mij mooi,
dat doe ik graag,
niet voor een ander,
maar voor mijzelf.

Opgetekend op 16 april in het Zelfregiehuis.

 

Een lege portemonnee

Ik ben Boba.
Je mag me alles vragen,
behalve geld.
Mijn portemonnee is leeg.
Gisterenavond leeggemaakt,
voor het goede doel:

Ik ga op reis.
Naar Servië.
Daar kom ik vandaan.

Ik ga mijn broer opzoeken, die woont er nog.
Het is een beetje thuiskomen,
alles kan en alles mag.
Nu ik met pensioen ben, ga ik regelmatig.
Nu kan het.

Opgetekend op 16 april in het Zelfregiehuis.

 

Verliefd

Ik ben Jan.
Ik had vier snoeischaren gekocht,
en laten leveren bij mijn buurvrouw.
Zij heeft een dochter, die meestal erg zuur kijkt.
Maar toen ik mijn bestelling ging ophalen,
keek ze ineens heel blij, heel enthousiast.
Die moet verliefd zijn, dacht ik.
Een andere verklaring kon ik niet verzinnen.

Op dat moment heb ik er haar niet naar gevraagd.
Ik was te verbouwereerd.

Ik ben zelf ook verliefd.
Dan wijs ik en zeg ik: dat is mijn geliefde.
Al 33-34 jaar.
Of was het 40?

Als ik tegenwoordig vertel dat wij al samen zijn van in 83
zeggen ze mij vaak:
toen was ik nog niet geboren!

Opgetekend op 16 april in het Zelfregiehuis.

Verankerd (of van het ene groen komt het andere)

Ik ben Hans.
Mijn bemoeienissen met de wijk stammen uit de tijd
van na het overlijden van mijn vader en moeder.
Voor die tijd had ik ook al wel wat gedaan:
door een of andere crisis was er geen geld meer,
dus wilde de huurbaas zijn woningen duurder maken.
Hij zei: niet getreurd, zij die het niet kunnen betalen die zijn weg.
Maar daar waren wij het niet mee eens.

Samen met mijn buurvrouw Tonnie (van het Zelfregiehuis) heb ik actie ondernomen.
Wij zeiden: wij zijn verankerd met de buurt
en daarom bouwden we een anker, van 6 meter hoog.
Haar ontwerp, met binnenin mijn techniek.
Niet helemaal zelf bedacht, maar goed afgekeken van anderen.
Vreselijk leuk samengewerkt.
Dat heeft geresulteerd in dat ik
– en andere oude bewoners –
hier nu nog wonen.

Nadat we dat met onze huizen hadden meegemaakt,
zijn we ons met de buurt gaan bemoeien.
We kregen te horen dat Humanitas hier de grootste flat van Nederland wilde bouwen:
900 meter lang, langs de spoordijk.
Nu kijken wij hier wel tegen die spoordijk aan,
maar daartussen zit groen
en dat wilden we zo houden.

De baas van Humanitas deed daar niet moeilijk over.
Hij wilde niet vechten voor een stukje grond,
want hij wist: ik kom wel terecht.
En wij waren blij dat het niet doorging,
maar we hadden er wel een vereniging bij, ProGroen,
en die is gelijk doorgestoten.

Bij de voetbalvelden hier wat verder was een stuk asfalt, dat niemand gebruikte.
Met een beetje des gratie Gods hebben we toestemming gekregen om er potten en planten neer te zetten, wat appelboompjes in big bags.
Twee-drie jaar later kwam er een blokhut bij.
Dat is de Pluktuin geworden.
Dat is nu zo’n negen jaar geleden.

Intussen begon het Essenburgpark te dringen.
De NS wilde af van alle grond waarop ze niet reden.
Wij hebben voorgesteld aan de gemeente:
als jullie de grond kopen, dan onderhouden wij het park.
Dan wordt het wel geen volledig aangelegd park, maar een dat verwildert.
Een park waar al eens een boom mag vallen,
en waar ook al eens een boom mag groeien.

Dat idee is aangenomen.
Er is echt rekening gehouden met onze wensen.
Wij hebben inspraak gehad.
Dat zijn prettige dingen.

Nu is het park volop in ontwikkeling en het is prachtig mooi aan het worden.

Opgetekend op 1 april al wandelend van de Woonkamer van de Burgemeester naar en door het Essenburgpark.

Ruimte

Ik ben Lonneke.
Ik geef voedingsadvies,
gratis en voor niets,
maar er is niemand.

Ja, twee dames – A & A – die alles al weten,
en Joep, die wacht op nieuws van zijn nieuwe baan,
en Jaap, die het Vergeten Bombardement heeft meegemaakt
(hij is het niet vergeten)

Ik had het beter moeten communiceren,
maar dat kon nu even niet,
te weinig ruimte in mijn hoofd.

Ik ben verliefd.
Dat neemt echt veel ruimte in.
En kinderen ook.

Maar over een paar weken,
dan gaat het weer,
dan is er ruimte,
dan gaan we knallen.

Opgetekend op 21 maart in het Zelfregiehuis.