Samenwonen

Ik ben Brecht.
Vier jaar geleden verhuisde ik van België (Gent) naar Rotterdam.
Ik had structuur nodig,
en zag een vacature in Rotterdam.
Ik kende hier niets of niemand
Dus het was structuur en avontuur.
Ik dacht niet dat ik de baan zou krijgen,
maar ik kreeg hem
en verhuisde naar Rotterdam.

Eerst werd ik verliefd op de stad
en daarna werd ik verliefd in de stad.
Sinds april wonen we samen.
28 april gaf ik mijn oude sleutel terug.

Samenwonen, spannend!
– zeggen mensen mij vaak.
Dan weet ik niet hoe ik moet reageren.
Mja, zeg ik, en haal mijn schouders op.

Eigenlijk vind ik het he-le-maal niet spannend.
Het voelt gewoon goed.
Juist,
op dit moment.
Ik volg altijd mijn gevoel.
Daardoor kan ik heel koppig zijn.

Maar als het moet zijn moet het zijn.
Inshallah.
Als het universum het wil, zal het zo gebeuren.
Zo dacht ik er ook over toen ik in Rotterdam solliciteerde.
Ik zat vol twijfel.
Zou ik wel solliciteren?
Ik deed het.
En liet het universum beslissen.
En hier ben ik nu.

Opgetekend op 4 mei in de trein van België naar Rotterdam.

Beperkende overtuiging

Ik ben Wilma.
Door mijn werk bij Theater Babel Rotterdam
ben ik mij gaan afvragen wat mijn beperkingen zijn.

Ik heb een leesbril nodig,
maar ik zet een bril op
en het is opgelost.

Ik ben niet goed in onthouden,
maar ik maak een lijstje
en het is opgelost.

Daar heb ik allemaal niet zo veel last van.

Van 1 iets heb ik wel veel last:
van mijn beperkende overtuiging.

Ik ben bijvoorbeeld dol op muziek.
Al heel mijn leven wil ik muziek maken.
Maar dan zeg ik tegen mijzelf:
jij bent niet muzikaal.
En als je dat vaak genoeg zegt,
ga je het geloven.

Maar nu ik weet dat ik een beperkende overtuiging heb,
denk ik:
als ik genoeg zeg
dat ik het kan
dan ga ik dat misschien wel geloven
en dan lukt het misschien wel.

Daarom ben ik nu begonnen
met ukulele te leren spelen.

Opgetekend op 3 mei in Proefpark De Punt.

Gepest, en waarom?

Ik ben Sharoma.
Ik ben 22 jaar.
Ik werk bij Theater Babel Rotterdam.

“Mongool!”
“Handicap!”
“Idioot!”
“Kutwijf!”
“Hoer!”

Ik werd gepest.
Op de lagere school,
op de middelbare school,
in de taxi,
op het werk.

En waarom?
Ik heb het syndroom van Charge.
Ik heb een hartafwijking,
verlamming in het gezicht
en ik ben slechthorend.

En dat is niet eerlijk.

Opgetekend op 2 mei in De Brandaris.

Darten met 5% zicht

Ik ben Ali.
Ik ben een week naar Turkije geweest.
Daar heb ik voor het eerst in mijn leven gedart.
En ik heb gewonnen!
Niet slecht he, voor een slechtziende?
Ik heb maar 5% zicht.

Bij het darten moest je eerst met een pijltje gooien,
en het nummer dat je raakte,
dat was jouw nummer.
Daarna moesten de anderen proberen jouw nummer te raken.

Je had 4 levens.
Als jouw nummer 4 keer was geraakt,
werd je in het zwembad gegooid.
Maar ik ben droog gebleven.

 

Opgetekend op 30 april in Buurtsteunpunt.

Ooit werd ik gewiegd

Ik ben Mitchel.
Mijn ouders zijn op vakantie in Suriname.
Ik mis ze.
Ik wilde wel mee,
maar ze zijn op huwelijksreis.
Romantisch.
Mama en papa zijn getrouwd.

Oma en opa wonen in Engeland.
Zij zijn daar geboren.

Ooit was ik een baby.
Toen werd ik gewiegd.

Ik ben nu 34.
Ik ben jarig in december.
Mijn lievelingstaart is aardbeientaart.
En appeltaart.

Opgetekend op 12 april in Theater Babel Rotterdam.